ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน
ตุลาคม 31, 2014, 11:00:57 AM
หน้าแรก หน้าแรก chatroom ช่วยเหลือ ปฏิทิน เข้าสู่ระบบ สมัครสมาชิก
พ่อค้ารับรอง
สนใจติดต่อ PM
พ่อค้ารับรอง
สนใจติดต่อ PM


+  THAIAIRSOFT.GUN :
|-+  นิตยสาร บทความ และหัวข้อที่อยู่ในความสนใจของชาว BB GUN
| |-+  บทความน่าสนใจ (ผู้ดูแล: RbungA+)
| | |-+  ทหารรับจ้างเดนตาย เรื่องของทหารรับจ้างชาวไทย ในสมรภูมิลาว งานเขียนของสยุมภู ทศพล
0 สมาชิก และ 2 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้ « หน้าที่แล้ว ต่อไป »
หน้า: 1 ... 6 7 [8] 9 10 ... 89 ลงล่าง พิมพ์
ผู้เขียน หัวข้อ: ทหารรับจ้างเดนตาย เรื่องของทหารรับจ้างชาวไทย ในสมรภูมิลาว งานเขียนของสยุมภู ทศพล  (อ่าน 368498 ครั้ง)
สีอำพัน
ทหารฝึกหัด

ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 41

Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for thaiairsoftgun.com Level 5 : Exp 18%
HP: 0.1%


อีเมล์
« ตอบ #105 เมื่อ: มิถุนายน 25, 2007, 03:00:15 PM »

ขอบคุณครับ
บันทึกการเข้า
PEX
พลทหาร
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 89

Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for thaiairsoftgun.com Level 7 : Exp 61%
HP: 0.1%


« ตอบ #106 เมื่อ: มิถุนายน 26, 2007, 12:13:38 AM »

ขอบคุณครับ รออย่างใจจดใจจ่อเลยครับ
บันทึกการเข้า
หลังเขา
นักรบไร้สังกัด
นายพล
******
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 1401

Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for thaiairsoftgun.com Level 30 : Exp 41%
HP: 0.8%


คนแน่แน่วเท่านั้น ผู้ชนะ


« ตอบ #107 เมื่อ: มิถุนายน 26, 2007, 05:14:59 AM »

เลือดท่วมปฐพีที่แม่น้ำงึม ตอนที่ 5
   ผมรู้สึกเหนียวเหนอะหนะที่บริเวณริมฝีปาก เมื่อลองแลบลิ้นออกมาสัมผัสดูก็รู้สึกเค็มปะแล่มๆชอบกล ความรู้สึกบอกกับตัวเองว่า บัดนี้ผมได้รับรู้ถึงรสชาตของเลือดมนุษย์ เข้าให้แล้ว
   จากคำพังเพยของคนโบราณ “ถ้าฆ่าใครตาย จงดื่มเลือดของมันเสีย เพื่อกันความอาฆาตของผีตายโหง”
   จะเท็จจริงอย่างไร ผมไม่มีทางพิสูจน์หรอกครับ เพราะเท่าที่ผ่านๆมา ผมก็ไม่เคยถูกผีตายโหงของทหารเวียตนามเหนืออาฆาตซักที
   ผมค้นศพเจ้าแม้วจอมปลอมทั้งสองอย่างละเอียดถี่ถ้วน วิทยุ ระเบิดสากกระเบือ ปืนอาก้า ดินระเบิดแรงสูงพร้อมด้วยสายชนวนถูกกองรวมอยู่ที่พื้น ท่ามกลางความตื่นตะลึงของทหารรับจ้างที่ยืนล้อมวงอยู่รอบด้าน
   “ถ้าไม่มีบิ๊กแมน พวกผมเห็นทีจะแหลกแน่ๆ จะเอายังไงดีครับคุณบิ๊กแมน ออกคำสั่งมาเลย พวกผมพร้อมแล้ว”
   พลฯยงยุทธ หุยกระโทก คนสนิทของ ส.ต.อาษาพุดพลางใช้มีดดาบปลายปืน เช็ดเลือดกับขากางเกงอยู่ไปมา แล้วบรรจงสอดเข้าไปในซองผ้าใบ พร้อมกับหันไปพูดเบาๆกับทหารรับจ้างที่อยู่ข้างๆ
   “ลากไอ้เหี้ยสองตัวนี่เข้าไปซ่อนเอาไว้ข้างทางก่อนโว้ย ไอ้สอน กูเหม็นคาวเลือดว่ะ ไอ้ห่า ใครว่าทหารแกวไม่มีเลือดวะ ของไอ้หอกสองคนนี่ไหลหยั่งกะน้ำพุวัดเลียบเชียวนะมึง”
   ในขณะที่สพของแม้วจอมปลอมทั้งสองถูกลากเข้าไปซุกซ่อนอยู่เบื้องหลังก้อนหินข้างๆทาง ผมก็วางแผนการณ์เก็บแม้วกลุ่มที่เหลือทันที
01.00 น. เมฆก้อนใหญ่โคจรเข้ามาปิดบังดวงจันทร์ชั่วขณะ ความสว่างไสวของจันทร์เพ็ญ 15 ค่ำเริ่มมัวซัวลงอย่างกระทันหัน
ผมพาทหารคืบคลานเข้าไปบริเวณที่พักของแม้วจอมปลอมกลุ่มนั้นอย่างเงียบเชียบ
เสียงเอ็ดตระโรของทหารรับจ้างที่แหกปากร้องเพลงเงียบเสียงลงมาแล้ว นอกจากนั้นทหารรับจ้างบางคนก็ยังจับคู่สาวแม้วที่หิวเงิน เกี่ยวก้อยกันเงียบหายไปตามสุมทุมพุ่มไม้ที่ขึ้นระเกะระกะอยู่ทั่วๆไปตามชายฝั่งแม่น้ำงึม เสียงระริกที่เต็มไปด้วยจริตแว่วมาตามลมไม่ขาดระยะ
ส.ต. อาษาคลานสี่ตีนไปที่โคนต้นมะยมป่าอันเป้นบริเวณที่ใกล้ชิดกับที่พักพักแรมของแม้วกลุ่มั้นอยู่ชั่วครู่กคลานกลับมาหาผม กระซิบกระซาบด้วยเสียงแผ่วเบา
“พวกมันยังนั่งอยู่ที่หน้ากองไฟอีก 2 คน ถ้าจะคลานเข้าไปเก็บพวกมัน ไอ้ห่าจวก 2 คนนั่นจะต้องเห็นเราแน่ๆจะเอายังไงดีครับ”
   ผมนิ่งอึ้งไปชั่วอึดใจ ปัญหาใหญ่ๆที่เกิดขึ้นในขณะนี้ มันไม่ใช่ของง่ายๆ เหมือนกับที่ผมคิดเอาไว้เสียแล้ว ถ้าผมใช้ปืนยิงเข้าไป มันจะต้องวุ่นวายและชุลมุนกันอย่างมากมายเลยทีเดียว
   ทหารรับจ้างอีกจำนวนไม่ใช่น้อย ที่ไม่รู้แผนการณ์ของผม จะต้องบังเกิดการตกอกตกใจ ยิงกันหูดับตับไหม้ ไม่รู้ว่าใครเป็นใคร นอกจากนั้นประชาชนชาวแม้วผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ทั้งหลายก็ยังจะพลอยฟ้าพลอยฝนโดนลูกหลงไปอีกด้วย
   ยังเหลือเวลาอีกพอสมควร ผมก็เลยสั่งให้ทหารรับจ้างมือพิฆาตสองคนย้อนกลับไปลอกคราบเสื้อผ้าและกระชุใส่ของ ของแม้วจอมปลอมที่ถูกฆ่าตายกลับมาโดยด่วน
   ด้วยแผนการณ์ที่ซักซ้อมกันอย่างแนบเนียน ทหารรับจ้างทั้งสองคน ซึ่งอย่ในคราบของแม้วจอมปลอมก็พะยุงร่างกายเดินกระโผลกกะเผลกเข้าไปในบริเวณที่พักแรม ด้วยลักษณะเหมือนกับได้รับบาดเจ็บกลับมา
   ก่อนจะถึงบริเวณที่พัก ผมก็มองเห็นแม้วทั้งสองคนผุดลุกขึ้นยืน ทหารรับจ้างที่กำลังพยุงกันเข้ามาเซถลาล้มลงไปกับพื้นแสดงอากัปกริยาเหมือนกับว่าได้รับบาดเจ็บมาอย่างแสนสาหัสด้วยอาการสนิทแนบเนียน
   แม้วจอมปลอมทั้งสองคนหลงกลวิ่งพรวดพราดเข้ามาด้วยอาการเผลอไผล พอร่างของมันคล้อยหลังพวกผมไปเท่านั้น มือพิฆาตที่คอยท่าอยู่ก้กระโจนพรวดเข้าตะปบ มีดดาบปลายปืนไม่รู้ว่ากี่เล่มต่อกี่เล่ม จ้วงแทงเข้าไปอย่างไม่เลี้ยง
   ปราศจากเสียงร้อง ตายสนิท! พวกผมผละจากร่างของพวกมัน คลานเลื้อยเข้าไปในบริเวณที่พักแรมอย่างเงียบเชียบ
   มันจะไปเหลืออะไรกันละครับ กับการฆ่าคนที่กำลังนอนหลับ พวกมันที่กำลังนอนหลับสนิทอย่างสุขารมณ์ ถูกฆ่าไม่เหลือหรอเป็นจำนวน 10 คน ซึ่งถ้าจะนับอีก 4 คน ซึ่งโดนฆ่าไปก่อนแล้ว ก็รวมเป็นจำนวน 14 คนพอดิบพอดี
   อีกหึ่งคนมันหายไปใหน? พวกผมพยายามตรวจค้นอย่างละเอียดถี่ถ้วน ก็ไม่พบร่องรอยของมันเลยแม้แต่น้อยนอกจากเศษผ้าห่ม และกระชุใส่ของ ของมันเท่านั้น
   หมายกำหนดการณ์เข้าตีของทหารเวียตนามเหนือชุดสนับสนุนของมันกระชั้นชิดเข้ามาแล้ว กระชั้นชิดเข้ามาทั้งๆที่ผมยังค้นหาทหารเวียตนามเหนืออีกคนยังไม่พบ
   บา....แผนการณ์ของผมเห็นทีจะพังเป็นแถบๆกันคราวนี้เองละกระมัง
   ด้วยการปฏิบัติงานที่แข่งกับเวลา แข่งกับความตาย พวกผมพากันตรวจค้นทหารเวียตนามเหนือที่อยู่ในคราบของชาวแม้วอย่างละเอียดถี่ถ้วน ด้วยการออกคำสั่งระดมพลอย่างปัจจุบันทันด่วน
   สถานที่เริงสวาท ณ บริเวณชายฝั่งแม่น้ำงึมถูกจู่โจมบุกตลุยแบบสายฟ้าแลบ ไม่มีร่องรอยของทหารเวียตนามเหนือปรากฏอยู่แม้แต่คนเดียว
   คำชี้แจงของผมที่อธิบายต่อหัวหน้าแม้วอพยพทำให้พวกเขาเหล่านั้นบังเกิดความร้อนใจ และกริ่งเกรงต่อความผิดที่อาจจะบังเกิดขึ้นเนื่องจากความเข้าใจผิดของพวกผมเอง พวกแม้วอพยพเหล่านั้น พากันสำรวจยอดกำลังพลอย่างละเอียดถี่ถ้วนอีกครั้ง
   หญิงสาวแม้วผู้หนึ่งหายไปจากจุดพักแรมอย่างน่ากังขา และชั่วอึดใจต่อมาก็มีเสียงโวยวายดังลั่นมาจากชายฝั่งแม่น้ำงึม
   “โว้ย ! เจอะแล้วโว้ย ผู้หญิงแม้วโดนฆ่าตายอยู่นี่เอง”
   ทุกคนวิ่งพรูเข้าไปใน ณ บริเวณที่เกิดเหตุก็พบร่างของหญิงสาวแม้วผู้เคราะห์นอนหงายอยู่กับพื้นทราย ร่างกายท่อนล่างจมลงไปในน้ำเกือบครึ่งตัว เสื้อผ้าถูกเปลือยออกจากร่างจนหมดสิ้น ที่บริเวณลำคอมีมีดพกปักเด่ทิ้งเอาไว้ มองเห็นถนัดตา โลหิตทะลักออกมากระทบกับแสงจันทร์มองเห็นเป็นคราบ มือข้างขวากำวัตถุชนิดหนึ่งแน่น
   ชายแม้ว 2-3 คน ค่อยๆยกร่างของสาวแม้วชะตาขาดขึ้นมาวางบนฝั่ง เมื่อหัวหน้าแม้วแกะมือหญิงสาวออกก็พบนาฬิกาของจีนแดงที่เหลือแต่เพียงตัวเรือนวางอยู่ภายในกำมือที่เกร็งเหมือนกับจะเป็นตะคริวนั้น
   หัวหน้าชาวแม้วใช้ไฟฉายส่องดูนาฬิกาอยู่ชั่วครู่แล้วอุทานออกมาด้วยความเครียดแค้น
   “นาฬิกาของไอ้แกว มีลายเซ็นต์ภาษาเวียตนามอยู่หลังตัวเรือน ไอ้แกวฆ่าคนของผมแน่ๆ”
   ตามความคาดคะเนของผม ทหารเวียตนามเหนือผู้นี้คงจะบังเกิดอารมณ์เปลี่ยวขึ้นมาอย่างกระทันหัน ในขณะที่กำลังมีความสุขอยู่กับสาวแม้วคู่ขา ก็คงจะเป็นเวลาที่พวกผมบุกเข้าตรวจค้นพอดี
   สัญชาตญาณของนักรบ ทำให้เขาทราบถึงเหตุการณ์ร้ายที่จะกำลังจะบังเกิดขึ้น ทางเดียวที่เขาทำได้ในขณะนั้นก็คือจ้วงแทงคอของหญิงสาว เพื่อเป้นการปิดปากแล้วก็หนีเอาตัวรอด ในขณะที่โดนมีด หญิงสาวคงจะทะลึ่งขึ้นสุดตัวด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวอย่างแสนสาหัส มือที่กอดรัดทหารเวียตนามเหนืออยู่คงจะผวาไขว่คว้าอย่างสะเปะสะปะ
   นาฬิกาสายหนังที่บอบบางก็เลยขาดติดมือหญิงสาวขึ้นมา ความตกใจทำให้ทหารเวียตนามเหนือผู้นั้นหลบหนีไปอย่างไม่คิดชีวิตจนกระทั่งลืมนึกถึงนาฬิกาไปอย่างสนิทใจ
   เมื่อผมอธิบายถึงเหตุการณ์ที่พวกผมได้ปฏิบัติไปในตอนเที่ยงคืน ชาวแม้วทุกคนก็ส่งเสียงฮือฮาออกมาด้วยความตื่นเต้น และเมือผมบอกให้ทราบถึงหมายกำหนดการณ์ การเข้าตีของทหารเวียตนามเหนือ ชาวแม้วทุกคนก็รับอาสาพวกผมเข้าโจมตรีย้อนรอยทหารเวียตนามเหนือเป็นชุดแรกด้วยความเครียดแค้นที่ครุกกรุ่นอยู่ในหัวใจ
   ทั้งๆที่ผมเคยคลางแคลงในพฤติการณ์ของแม้วมาตลอด แต่ขณะนี้ผมไม่มีทางที่ดีกว่านี้อีกแล้ว
ชาวแม้วทุกคนที่มีอาวุธประจำกายถูกระดมพลอย่างเร่งด่วน ในไม่ช้าขบวนนักรบหลายสัญชาติก็เกาะกลุ่มกันเดินย้อนกลับไปบนยอด ภูหินซับ เพื่อหาพื้นที่สังหารคอยดักโจมตีทหารเวียตนามเหนือในเวลาต่อไป
04.00 น. ในบริเวณเส้นทางที่สูงเสียดฟ้าซึ่งวกวนอยู่บนยอดเขา ภูหินซับ
ผมวางแนวทหารรับจ้างเป็นเส้นขนานขนาบถนนทั้งสองข้างด้วยการให้ทหารขึ้นไปวางตัวอยู่เหนือขอบถนนประมาน 25 เมตร
จากลักษณะดังกล่าว ทำให้เป้าหมายซึ่งเคลื่อนที่เข้ามาหาพวกเราบนเส้นทางดังกล่าว ต้องตกอยู่ในวงล้อมของคีมรูปปากกาไปโดยอัตโนมัติ
ทางรอดของการโจมตีก็คือวิ่งหนีลงไปในหุบเหวข้างๆทาง ซึ่งมีความลึกจนมองดูแล้วเสียววูบเข้าไปถึงไขสันหลัง
แม้วอาสาสมัคร 150 คน ขออนุญาตจากผมลงไปตั้งแนวอยาตรงบริเวณถนนหักข้อศอกที่อยู่ห่างจากแนวของผมเกือบ 50 เมตร
จากแผนการที่วางเอาไว้ แม้วอาสาสมัครกลุ่มนี้จะตลบหลัง ด้วยการไล่ตลุยทหารเวียตนามเหนือ ให้วิ่งกระเจิงเข้ามายังพื้นที่สังหารที่ผมได้วางกับดักเอาไว้
ทั้งๆที่ผมไม่ค่อยจะเชื่อน้ำมนต์แม้วกลุ่มนี้เท่าใดนัก ตลอดระยะเวลาที่รบอยู่ในสมรภูมิลาว ผมเคยคลางแคลงอยู่เสมอว่าทหารเวียตนามเหนือเหล่านั้น รู้เห็นเป็นใจกับพวกแม้วอยู่ตลอดเวลา และครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่พวกผมจะพิสูจน์น้ำใจของพวกเขาเหล่านี้ว่าจะมีความจริงใจกับพวกผมเพียงไร
ถ้าพวกผมโดนหักหลัง ผู้หญิง เด็ก คนชรา ทั้งหมดที่พักอยู่ริมฝั่งแม่น้ำงึมจะต้องถูกทหารรับจ้างซึ่งประกบตัวอยู่สังหารเกลี้ยงทันที
อากาศอันเย็นยะเยือก ความสว่างไสวของจันทร์เพ็ญทำให้ผมตรวจการในถนนที่ทอดตัวเองอยู่เบื้องหน้าด้วยความชัดเจนพอสมควร
กลุ่มคน 3 คน ปรากฏตัวออกจากมุมหักข้อศอกเบื้องหน้า ทุกคนถือปืนเคลื่อนที่มาช้าๆด้วยอาการระมัดระวัง คนที่อยู่หลังสุดถือวิทยุสนามขนาดเล็กเดินเว้นระยะห่างกันพอสมควร
จากลักษณะดังกล่าว ทหารทั้งสามคนที่ปรากฏตัวอยู่นั้นก็คือ ชุดลาดตระเวณล่วงหน้าของทหารเวียดนามเหนือนั่นเอง
ชุดลาดตระเวณผ่านแนวอาสาสมัครแม้วเข้ามาแล้ว อาสาสมัครปฏิบัติตามคำสั่งของผมอย่างเคร่งครัด ทุกคนสงบเงียบ! ปล่อยให้ชุดลาดตระเวณทั้ง 3 คน ของทหารเวียดนามเหนือเดินผ่านไปอย่างปลอดภัย
ชุดลาดตระเวณ เดินผ่านเข้ามาจนถึงกระทั่งถึงแนวของพวกผม พวกมันอยู่ใกล้ชิดกับพวกผมจนกระทั่งได้ยินเสียงพูดวิทยุติดต่อกันอย่างถนัดชัดเจน
พนักงานวิทยุส่งข่าวเป็นรหัสที่ผมแปลไม่ออก แต่ที่แน่ๆ ถ้าผมเดาไม่ผิด พวกมันจะต้องส่งข่าวบอกถึงเหตุการณ์ที่ปลอดภัยบนเส้นทางแห่งนี้นั่นเอง
เป็นที่น่าสังเกตุว่า ชุดลาดตระเวณทั้ง 3 คนหยุดการเคลื่อนที่ชั่วคราว ทุกคนทรุดตัวลงนั่งกับขอบถนนบริเวณหน้าแนวของผมนั่นเอง
ทหารรับจ้างทุกคนหมอบนิ่ง ไม่กระดุกกระดิก นิ้วมือที่กระชับอยู่ในโกร่งไกสั่นระริก ระยะห่างขนาดนี้ ไม่ต้องยิงหรอกครับ หาก้อนหินก้อนใหญ่ๆ ทุ่มโครมลงไป ถ้าโดนจังๆ พวกมันก็หมอบเท่านั้น
เงาตะครุ่มๆของทหารเวียดนามเหนือโผล่ออกมาจากมุมข้อศอกเบื้องหน้า
พลลาดตระเวณทั้ง 3 คนรีบลุกขึ้นจากขอบถนนแล้วเริ่มเคลื่อนที่ออกลาดตระเวณต่อไปอีกด้วยลักษณะการเดินที่ระมัดระวังอย่างเต็มที่
กลุ่มทหารเวียดนามเหนือ ที่ปรากฏตัวออกมาจากมุมข้อศอกเบื้องหน้า มีจำนวนไม่น้อยกว่า 50 คน
**************************************************************************************************************
บันทึกการเข้า

"ประสพการณ์" ไม่มีขาย อยากได้ ต้อง "ลุย" เอง

Cha-em
ทหารฝึกหัด

ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 46

Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for thaiairsoftgun.com Level 5 : Exp 47%
HP: 0%


« ตอบ #108 เมื่อ: มิถุนายน 26, 2007, 12:57:52 PM »

ผมอ่านแล้วและกำลังรออ่านตอนต่อไป...ขอบคุณครับ
บันทึกการเข้า
สีอำพัน
ทหารฝึกหัด

ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 41

Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for thaiairsoftgun.com Level 5 : Exp 18%
HP: 0.1%


อีเมล์
« ตอบ #109 เมื่อ: มิถุนายน 26, 2007, 01:40:42 PM »

ขอบคุณครับ
บันทึกการเข้า
bluefrigates
ทหารฝึกหัด

ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 7

Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for thaiairsoftgun.com Level 2 : Exp 25%
HP: 0%

bluefrigates@hotmail.com
« ตอบ #110 เมื่อ: มิถุนายน 26, 2007, 08:41:48 PM »

ขอบคุณเข่นกันครับ
บันทึกการเข้า
watch
ทหารฝึกหัด

ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 26

Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for thaiairsoftgun.com Level 4 : Exp 14%
HP: 0.1%



« ตอบ #111 เมื่อ: มิถุนายน 27, 2007, 07:15:28 AM »

ตื่นเต้นจัง
บันทึกการเข้า

Tel: 081-8493546

นายวัชรพงษ์  วัชรโกมลพันธ์ (watcharapong  watcharakomonpun)
บัญชีออมทรัพย์ ธ.กรุงเทพ สาขาราษฎร์บูรณะ
1860641230
หลังเขา
นักรบไร้สังกัด
นายพล
******
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 1401

Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for thaiairsoftgun.com Level 30 : Exp 41%
HP: 0.8%


คนแน่แน่วเท่านั้น ผู้ชนะ


« ตอบ #112 เมื่อ: มิถุนายน 30, 2007, 06:41:40 PM »

เลือดท่วมปฐพีที่แม่น้ำงึม ตอนที่ 6
   นอกจากพลเดินเท้าแล้ว พวกผมยังตรวจการณ์เห็น “ล่อ” 2 ตัวบรรทุกปืน ปรส. ที่ผมไม่ทราบขนาดมาอีกด้วย
   ลักษณะการเคลื่อนที่ของทหารเวียดนามเหนือ เท่าที่ผมมองเห็นเป็นรูปขบวนแถวตอนเรียงสอง แต่ละแถวเดินขนาบคนละฟากถนน โดยปล่อยให้ตรงกลางเป็นช่องว่างเอาใว้ ทุกคนกระชับปืนอาร์ก้าสอดส่ายสายตาไปรอบๆด้วยอาการกริ่งเกรง
   พอขบวนทหารเวียดนามเหนือคนสุดท้ายผ่านแนวของอาสาสมัครแม้ว ผมก็มองเห็นประกายสีแสดเข้มของกระสุนส่องวิถีพรุ่งปร้าดจากขอบถนนเข้าหากลุ่มขบวนดังกล่าวเป็นสาย
   กระสุนปืน M-16,M-72 ครางระงมเป็นประทัดแตก แนวกระสุนวิ่งเข้าหากลุ่มขบวนเป็นจุดเดียวกัน
   “บึ้ม...บึ้ม...บึ้ม”
   เสียงระเบิดมือแทรกซ้อนขึ้นมาดังสนั่นหวั่นไหว จากแสงสว่างของแรงระเบิดผมมองเห็น “ล่อ” ที่บรรทุกปืน ปรส. ปลิวกระเด็นไปจากจุดเดิมเกือบ 10 เมตร ศรีษะของมันหลุดหายออกไปเหมือนกับโดนขวานจาม ทั้งสองตัวตายสนิทอยู่บนขอบถนนนั่นเอง
   “พรึบ...พรึบ...พรึบ”
   แฟลร์กระทุ้งสีเหลือง 3 ดวง ลอยฟ่องอยู่เหนือสมรภูมิเลือด
   ทหารเวียดนามเหนือบางคนฟุบตัวเองลงหมอบกับพื้นถนนแล้วสาดกระสุนออกไปรอบๆด้านอย่างสะเปะสะปะ
   ด้วยการยิงแบบประชิดตัว ทำให้ทหารเวียดนามประสพกับการสูญเสียอย่างย่อยยับ บางคนเริ่มคืบคลานด้วยข้อศอก มุ่งหน้าเข้ามาหาแนวของผมเป็นจ้าละหวั่น
   “แว้ด...บึ้ม”
   จรวด “RPG” จากจุดใดจุดหนึ่งเบื้องหลังถนนหักมุมข้อศอก เริ่มยิงถล่มบริเวณขอบถนนที่อาสาสมัครแม้วซุกซ่อนตัวอยู่เข้าให้แล้ว
   อา...ผมลืมคิดถึงชุดสนับสนุนการเข้าตีของทหารเวียดนามเหนือไปอย่างถนัดใจ
   ชุดสนะบสนุนซึ่งผมยังไม่ทราบจำนวนที่แน่นอนซึ่งเดินคุมเชิงอยู่ห่างๆ เคลื่อนที่เข้ามาแก้สถานะการณ์ให้กับหน่วยของตนในทันทีทันใด ที่มีการประทะเกิดขึ้น
   ก่อนที่ทุกสิ่งทุกอย่างจะสายเกินการณ์ ผมก็มองเห็นอาสาสมัครแม้วทั้งหมดกรูกันขึ้นจากขอบถนน ดาบปลายปืนเปลือยสะท้อนกับแสงจันทร์เป็นประกายขาววับ
   กระสุนชุดสุดท้ายสาดเข้าใส่ทหารเวียดนามเหนือแบบล้างแม็กกาซีน
   ต่อจากนั้น ฉากการประจัญบานกันอย่างชนิดเลือดท่วมด้วยดาบปลายปืนก็ได้บังเกิดขึ้น บังเกิดขึ้นท่ามกลางแสงจันทร์และแสงแฟลร์กระทุ้งที่ผ่องอำไพ
   เสียงสบถ เสียงร้องโอดโอยดังขึ้นไม่ได้ศัพท์ ทหารเวียดนามเหนือที่รอดชีวิตจากการระดมยิง ถูกกลืนหายเข้าไปในวงล้อมของอาสาสมัครแม้วจนหมดสิ้น
   ชุดสนับสนุนของทหารเวียดนามเหนือระงับการยิงจรวด RPG. เป็นปลิดทิ้ง
   สถานการณ์แบบนี้อย่าว่าแต่พวกมันเลยครับ แม้แต่พวกผมเองก็ตามที ทุกคนนิ่ง! ตกตะลึง! จนนิ้วชี้ที่อยู่ในโกร่งไกเป็นอัมพาตไปชั่วขณะ
   ผมน้ำตาซึมออกมาด้วยความตื้นตันใจ อาสาสมัครแม้วกลุ่มนี้ ได้แสดงให้ผมเห็นซึ่งถึงน้ำใจของพวกเขาแล้ว
   นึกเจ็บใจตัวเองที่มองดูพวกเขาในด้านลบมาตั้งนานสองนาน
   บัดนี้! บัดนี้! ผมเลิกครางแครงในพฤติการณ์ของแม้วกลุ่มนี้ลงอย่างสิ้นเชิง
   หนึ่งชั่วโมงหฤโหดผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทหารเวียดนามถูกสังหารเกลี้ยง ซากศพที่ระเกะระกะอยู่บนท้องถนนทับกันเป็นภูเขาเลากา
   06.00 น. แสงสุริยะเริ่มจับขอบฟ้า รัศมีที่แรงกล้าแผ่กระจายออกรอบทิศทาง สภาพที่เอน็จอนาถบนพื้นถนนก็ปรากฏขึ้นมาลางๆ ค่อยชัดเจนขึ้นมาทุกที...ทุกที...
   อาสาสมัครแม้วที่รอดชีวิต จากการประจันบานนั่งซึมกระทืออยู่ที่ขอบถนน บางคนเลือดโทรมกายเหมือนกับเพิ่งจะเล่นสงกรานต์เลือดมาอย่างหยกๆ บางคนศรีษะแตกยับเยินเหมือนกับโดนฟันด้วยมีดสปาต้า
   จากยอดกำลังพล 150 คน บัดนนี้อาสาสมัครชาวแม้วเหลืออยู่เพียง 50 คนเท่านั้น
   อัตราการสูญเสีย หนึ่งร้อยคนต่อทหารเวียดนามเหนือ 58 คน
   58 คนที่ผ่านการรบมาอย่างท่วมเลือดทั่วทุกแห่งหนของสมรภูมิอินโดจีน 58 คนที่สังกัดอยู่หน่วย “แซปเปอร์” (กล้าตาย) ที่มีชื่อเสียงที่สุดของกองพันทหารเวียตนามเหนือ
   แทบไม่น่าเชื่อที่หน่วยแวปเปอร์ต้องมาสิ้นชื่อเพราะอาสาสมัครแม้วขี้ยากลุ่มนี้
   พวกผมยิงเคลียร์พื้นที่บริเวณถนนหักมุมข้อศอกอีกครั้ง ต่อจากนั้นก็ปีนลงมาสมทบกับอาสาสมัครแม้วเพื่อตรวจสอบผู้รอดชีวิตจากการประจันบาญครั้งนี้ต่อไป
   มีทหารเวียดนามเหนือนอนหายใจรวยรินทำท่าจะตายมิตายแหล่อยู่อีก 2 คน
   ผมจัดแจงฉีดมอร์ฟีนให้คนละคนละเข็ม อีกสิบห้านาทีต่อมาคนนึงเสียชีวิตเนื่องจากโลหิตเป็นพิษ ส่วนอีกคนนึงมีเค้าว่าจะมีชีวิตรอดอยู่อีกหลายชั่วโมงเลยทีเดียว
   เสียงชอปเปอร์บินหึ่งๆ อยู่บนท้องฟ้าเมื่อผมเดินไปที่วิทยุ HT-2 ที่วางอยู่ใกล้ ผมก็ได้ยินเสียงของ “นอร์แมน” เสนาธิการโจรของ ซี.ไอ.เอ. ดังขึ้นมาอย่างร้อนรน
   “บิ๊กแมน จาก นอร์แมน...เปลี่ยน”
   “นอร์แมน จาก บิ๊กแมน ผมได้ยินเสียงของคุณ มีอะไรหรือครับ”
   “บิ๊กแมน จาก นอร์แมน...เตรียมรับข่าว”
   ข่าวรหัสของนอร์แมนสั่งให้ผมนำทหารทั้งหมดหลบลงข้างทาง เนื่องจากนักบินชอปเปอร์ตรวจการณ์พบทหารเวียตนามเหนือ กำลงพลประมานหนึ่งหมวด กำลังปีนเขาอ้อมขึ้นมาทางซ้ายมือ ท้ายสุดของข่าว นอรืแมนบอกว่าขณะนี้ “T-28” จากนาซูกำลังจะบินมาทำงาน
   เกือบแหลกแล้วไหมละ ในขณะที่พวกผมกำลังหลงระเริงในชัยชนะอยู่นั้น ชุดสนับสนุนของเวียดนามเหนือ ซึ่งถอนตัวหลบหนีไปในตอนเช้ามืด เริ่มรวมตัวย้อนกลับมาใหม่อีกครั้ง
   พวกมันปีนอ้อมเขาขึ้นมา หวังจะแอบซุ่มโจมตีพวกผมให้ย่อยยับ
   ถ้าไม่ได้ “นอร์แมน” ตรวจการพบเสียก่อน พวกผมทั้งหมด อาจจะ “เกมส์” กันหมดเลยก็ว่าได้
    ชุดสนับสนุนของทหารเวียดนามเหนือที่ปีนเขาขึ้นมาทางด้านซ้ายมือสุด ปรากฏตัวขึ้นมาบนยอด “ภูหินซับ” แล้ว
   การเคลื่อนที่-ที่รวดเร็วของพวกมัน ทำให้ทหารรับจ้างซึ่งกำลังตรวจค้นศพอยู่ หลบลงข้างทางไม่ทัน
   ด้วยชัยภูมิที่ได้เปรียบ เนื่องจากอยู่สูงกว่าพวกผม ทหารเวียดนามเหนือเปิดฉากโจมตีทันที
   “แว้ด......บึ้ม”
   “ตุ๊ง...แว้ด...บึ้ม”
   “ปร๊อด...ปร๊อด...ปร๊อดๆๆๆๆๆๆ”
   จรวด RPG, ปรส.57, อาร์ก้า 47 ครางระงมขึ้นมาอย่างกับฟ้าพิโรธ
   ตำบลกระสุนตกก็คือกลุ่มทหารรับจ้าง และกลุ่มอาสาสมัครแม้วที่นั่งระเกะระกะอยู่ที่ขอบถนน
   กระสุน ปรส. 57 ลูกหนึ่งตกลงกลางถนนพอดิบพอดี... แรงระเบิดของมันส่งให้สพที่กองพะเนินเทินทึก กระเด็นปลิวว่อน ออกไปรอบทิศ
   แม้วอาสาสมัครและทหารรับจ้างที่กำลังสาละวนค้นของอยู่จำนวนหนึ่ง กระเด็นขึ้นไปค้างอยู่เหนือขอบถนน
   ตับไต..ไส้พุง และชิ้นส่วนของร่างกายฉีกขาดแหลกเหลวเหมือนกับหมูบ๊ะช่อ
   และในขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงอยู่นั้น จรวด RPG. อีกลูกหนึ่งก็ซ้ำโครมลงมา ณ. บริเวณใกล้ๆกันอีกครั้ง
   พื้นถนนที่ฉีกขาดออกป็นทาง หลุมลึกขนาดควายตีแปลงสองหลุม เรียงกันอยู่มองเห็นถนัดตา
   “หลบลงข้างทางให้หมด ประเดี๋ยวเครื่องบินจะมาทำงาน”
   ผมร้องตะโกนแข่งกับเสียงระเบิดขึ้นมาอย่างสุดเสียง พร้อมกับพุ่งพรวดเข้าไปหมอบอยู่ในร่อง ข้างๆขอบถนน พื้นดินรอบๆตัว
ผุ่นคลุ้งเป็นทาง เนื่องจากอำนาจของกระสุนปืนอาร์ก้าที่ยิงไล่หลังผมมาอย่างหวุดหวิด
   ไม่ต้องรอให้ผมสั่งเป็นครั้งที่สองหรอกครับ ทั้งอาสาสมัครแม้ว ทั้งทหารรับจ้างที่หมุนคว้างอยู่บนถนนตาลีตาเหลือก กระโดดลงร่องขอบถนนจันเป็นจ้าละหวั่น
   ทหารเวียดนามเหนือระดงยิงอาวุธทุกชนิดเข้าใส่พวกผมเป็นพายุบุแคม ตำบลกระสุนตกพุ่งเข้าหาบริเวณขอบถนนเป็นจุดเดียวกัน
   จรวด RPG บางนัดพลาดจากขอบถนนแล้วหลุดลงไปในหุบลึกเบื้องล่าง เสียงระเบิดของมันสะท้อนกลับไปกลับมา ดังติดต่อกันเป็นเวลา ไม่น้อยกว่าสองนาทีขึ้นไป
   “บิ๊กแมน จาก นอร์แมน T-28 สามเครื่องมาแล้ว...คุณติดต่อกับนักบินโดยตรงได้เลย”
   ยังไม่ทันจะสิ้นเสียงของนอร์แมน ผมก็ได้ยินเสียงนักบินพูดสวนวิทยุเข้ามาอย่างร้อนรน
   “บิ๊กแมน จาก T-28 โปรดโชว์ควันสัญญาณแสดงจุดที่ตั้งของคุณเดี๋ยวนี้”
   ผมปลด “สโม๊ค” ออกมาจากสายรัดถึง 2 ชุด ถอดสลักนิรภัยข้วางมันขึ้นไปบนถนน
   ควันสัญญาณสีเหลืองกับสีเขียว พุ่งขึ้นท้องฟ้าเป็นสาย ซึ่งพร้อมๆกันนั้น ผมก็มองเห็นเครื่องบิน T-28 ทั้งสามเครื่องลดเพดานบินฉวัดเฉวียนอยู่เหนือยอดเขา “ภูหินซับ” เสียงเครื่องยนต์แผดคำรามดังกึกก้องไปทั่วบนเขา
   “บิ๊กแมน สีเหลืองกับสีเขียวของคุณใช่ใหม๊ พรรคพวก”
   “โอเค แม่นแล้ว เพื่อนฝูง ช่วยจวกไอ้แกวที่อยู่บนยอดเขาให้ด้วยก็แล้วกัน”
   ผมส่งวิทยุตอบนักบินออกไปพร้อมกับค่อยๆคลานขึ้นจากร่องขอบถนน แต่พอร่างของผมพ้นจากขอบถนนขึ้นมาครึ่งตัว อาร์ก้าซึ่งหยุดระดมยิงชั่วคราวก็กระหน่ำกระสุนเข้าใส่ผมอีกครั้ง
   และครั้งนี้ แนวกระสุนเฉี่ยวสีข้างของผมจนร้อนฉ่า ผมหดตัวลงไปนอนนิ่ง ไม่กล้าที่จะโผล่ศรีษะขึ้นมาดูเหตุการณ์อีกต่อไป
   T-28 สองเครื่องดิ่งลงมาเป็นมุม 45 องศา แล้วปล่อยระเบิดขนาด 250 ปอนด์ มองลงมาเห็นถนัดหูถนัดตา
   ลูกระเบิดลอยละลิ่วลงมาอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตา มันก็กระทบกับยอดภูหินซับ ด้วยความแม่นยำเหมือนกับผีจับยัด
   ควันสีเทาอมดำ พวยพุ่งขึ้นมาเป็นดอกเห็ด ตามติดๆด้วยปรกายไฟสว่างแว่บขึ้นมาสองดวงซ้อนๆกัน
   บัดดลนั้นเอง ก้บังเกิดเสียงประหนึ่งอสุนียบาตฟาดเปรี้ยงลงบนยอดขุนเขา เศษดิน เศษหิน และเศษกิ่งไม้ที่ปลิวว่อนขึ้นมาคละคลุ้ง ทำให้ผมตรวจการณ์อะไรไม่เห็นไปชั่วขณะ
   พอควันจาง สิ่งแรกที่ผมมองเห็นก็คือ ส่วนหนึ่งของยอดเขาที่แหลมเป็นรูปฝาชีหลุดออกไปทั้งกระบิเหมือนโดนเฉือนด้วยของมีคม
   ต้นไม้นานาชนิด ที่ขึ้นแออัดยัดเยียดบัดนี้เตียนโล่งเหมือนกับโดนไฟป่าเผาราบ
   “ปร๊อด...ปร๊อด...ปร๊อดๆๆๆๆๆ”
   เสียงระรัวเป็นประทัดแตกของปืนกลอาร์ก้าที่ยิงแบบ “ออโต” ครางระงมขึ้นอีกครั้ง และคราวนี้ แนวกระสุนพุ่งขึ้นหาเครื่องบิน T-28 เป็นจุดเดียวกัน
   ความลืมตัวและความมัน ทำให้ผมคลานขึ้นมาอยู่บนนถนน แหงนหน้าดูความบ้าเลือดของทหารเวียดนามเหนือ ซึ่งพากันออกจากที่กำบัง ยืนประทับปืนยิงต่อสู้เครื่องบินอย่างชนิดเลือดเข้าตา
□□□□□□□□□
บันทึกการเข้า

"ประสพการณ์" ไม่มีขาย อยากได้ ต้อง "ลุย" เอง

moopoom
พลทหาร
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 63

Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for thaiairsoftgun.com Level 6 : Exp 40%
HP: 0%

ผมมีความสุขของผมแบบนี้ เพราะผมไม่รู้จุดจบของชีวิต


อีเมล์
« ตอบ #113 เมื่อ: กรกฎาคม 02, 2007, 04:30:10 PM »

วิ้วๆ
บันทึกการเข้า

ผมชอบแต่งชุดทหารสวยๆเล่นบีบี แต่ทำไมมันหายากจัง ของจริงก็แพง ของก๊อบก็หายาก เอาว้า วันนี้ ผมจะขายมันเอง.....
http://www.bkkairsoft.com/board/index.php?topic=25339.0
ร้านเล็กๆของผม
Cha-em
ทหารฝึกหัด

ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 46

Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for thaiairsoftgun.com Level 5 : Exp 47%
HP: 0%


« ตอบ #114 เมื่อ: กรกฎาคม 02, 2007, 07:59:41 PM »

เอาอีก เอาอีก..........ขอบคุณครับ ยิงฟันยิ้ม
บันทึกการเข้า
navy28
ทหารฝึกหัด

ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 43

Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for thaiairsoftgun.com Level 5 : Exp 29%
HP: 0.1%


« ตอบ #115 เมื่อ: กรกฎาคม 05, 2007, 07:28:32 PM »

สนุกมากครับ ขออีก
บันทึกการเข้า
หลังเขา
นักรบไร้สังกัด
นายพล
******
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 1401

Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for thaiairsoftgun.com Level 30 : Exp 41%
HP: 0.8%


คนแน่แน่วเท่านั้น ผู้ชนะ


« ตอบ #116 เมื่อ: กรกฎาคม 05, 2007, 11:20:18 PM »

เลือดท่วมปฐพีที่แม่น้ำงึม ตอนที่ 7
   เครืองบิน T-28 อีกเครื่อง ที่บินคุมเชิงอยู่ห่างๆ ดิ่งปร้าดลงมาจนแทบดูไม่ทัน
   ลูกระเบิด 250 ปอนด์ ถูกกล่มซ้ำลงไปบนที่หมายเดิมอีกครั้ง
   ควันยังไม่ทันจาง T-28 อีก 2 เครื่องก็ดิ่งลงมาเป็นระรอกที่ 3 ลูกระเบิดชุดสุดท้ายถูกปลดลงมาจากใต้ปีกทั้งสองข้างจนเกลี้ยงระวาง
   “บึ้ม...บึ้ม...บึ้ม...บึ้ม”
   เสียงสะท้อนกลับไปกลับมา จนผมประมานจำนวนลูกระเบิดไม่ถูกว่ามีกี่ลูกกันแน่ ต้องอาศัยแสงไฟ และกลุ่มควันที่พุ่งขึ้นมาตามจุดต่างๆเป็นเครื่องนับ
   ต้นไม้และป่าเสือหมอบหายไปจากบริเวณเดิมเป็นแถบๆสีเขียวขจีของแมกไม้ เปลี่ยนเป็นสีหมากสุก พื้นดินถูกแรงระเบิดคุ้ยขึ้นมากระจุยกระจายไปทั่วบริเวณ
   “บิ๊กแมน จาก T-28 พาทหารของคุณขึ้นมาเคลียร์พื้นที่ได้แล้วครับ”
   “กรุณาเคลียร์พื้นที่ด้วยปืนกลอากาศให้ผมอีกครั้ง”
   ผมตอบวิทยุขึ้นไป พร้อมกับหันไปสั่งให้ทหารรับจ้างขึ้นมาจัดรูปขบวนบนพื้นถนน
   จากการสำรวจอย่างคร่าวๆ ทหารรับจ้างเสียชีวิตจากจรวด RPG และกระสุน ปรส. เป็นจำนวน 7 คน พอดี
   สำหรับแม้วอาสาสมัคร ซวยอย่างมหาซวยเลยครับ นั่งอยู่ดีๆที่ขอบถนน จับพลัดจับผลูตายลงไปอีก 10 คนพอดิบพอดี
   เสียงปืนกลอากาศขนาด .50 นิ้ว รัวเป็นข้าวตอกแตกอยู่เหนือภูหินซับ T-28 ทั้งสามครื่องโฉบลงมายิงในระยะไร่เรี่ยกับยอดไม้ เสียงหวีดหวิวของกระสุนที่แหวกอากาศดังครวญครางไม่ขาดระยะ
   ไม่มีเสียงปืนโต้ตอบจากทหารเวียดนามเหนือแม้แต่นัดเดียว
   เงียบ...เงียบเสียจนผมคิดว่า ขณะนี้พวกมันคงจะเสียชีวิตลงหมดสิ้นแล้ว
   ชอปเปอร์ของนอร์แมน บินลงมารับเชลยศึกเวียดนามเหนือคนเดียวที่รอดชีวิตอยู่ แล้วบินกลับล่องแจ้งอย่างรวดเร็ว
   ผมสั่งให้อาสาสมัครแม้วทั้งหมดจัดการกับศพพรรคพวกของเขาที่สูญเสียชีวิตจากการรบ ส่นทหารรับจ้างให้เคลื่อนที่ขึ้นยอดภูหินซับ เพื่อเคลียร์พื้นที่ต่อไป
   T-28 เลิกระดมยิงปืนกลอากาศแล้วทั้ง 3 เครื่อง บินฉวัดเฉวียนคุ้มกันพวกผมในระยะต่ำ บางครั้งก็โฉบลงมาเหมือนกับจะทักทายทหารรับจ้างอยู่ในที
   ไม่ถึง 20 นาที ผมก็พาทหารเคลื่อนที่ขึ้นไปถึงยอด “ภูหินซับ” ซึ่งขณะนี้ พื้นถนนบริเวณดังกล่าวเป็นหลุมเป็นบ่อพรุนไปหมด เนื่องจากอำนาจระเบิดขนาด 250 ปอนด์
   เนื่องจากเป็นส่วนที่สูงที่สุดของยอดเขา สองข้างทางจึงเป็นพื้นที่ราบเรียบปราศจากหุบเหว ศพของทหารเวียดนามเหนืออยู่ในสภาพที่เอน็จอนาถระเกะระกะอยู่ทั่วบริเวณ
   ปืน ปรส.57 เก่าคร่ำคร่าปากกระบอกฉีกขาดจนอ้าบานเหมือนปากแตรวางทับอยู่บนขาข้างหนึ่งของที่ขาดออกมาจากร่างของทหารเวียดนามเหนือพอดิบพอดี
   จรวดหัวปลีที่ยังเหลืออีก 10 ลูก “ปลอด” จากอำนาจระเบิดเหมือนกับปาฏิหารย์
   ผมสั่งทหารรับจ้างยิง  “M-72” เคลียร์พื้นที่ดังกล่าวอีกครั้ง ต่อจากนั้นก็กวาดซ้ำด้วยปืน M-16 ด้วยลักษณะการยิงระบบ “ออโต” อีกคนละแมกกาซีน ต่อจากนั้นก็เคลื่อนที่เข้าตรวจค้นพื้นที่ด้วยความระมัดระวัง
   ทหารเวียดนามเหนือชุดสนับสนุนเสียชีวิต 12 คนพอดิบพอดี
   11.00 น. ขบวนอาสาสมัครแม้วก็หามสพพวกที่สูญเสียชีวิตเดินขึ้นมาบนยอดภูหินซับ ในสภาพที่ผมมองดูแล้วหดหู่ใจเหลือประมาน
   เพียงเพื่อจะพิสูจน์ว่าพวกเขาเหล่านั้นบริสุทธิ์ พวกเขาไม่รู้เห็นเป็นใจกับทหารเวียดนามเหนือกลุ่มนั้น
   ชาวแม้วที่ไม่ค่อยจะประสีประสากับยุทธวิธีการรบก็อาจหาญเข้าบุกตลุยหน่วยแซปเปอร์เวียดนามเหนืออย่างชนิดเลือดทาแผ่นดิน
   หัวหน้าชาวแม้วเสียชีวิตด้วยดาบปลายปืนอาร์ก้า และในขณะเดียวกันทหารเวียดนามเหนือผู้สังหารเขาก็โดนแทงสวนด้วยดาบคาร์บิน นอนกอดก่ายกันอย่างสมศักดิ์ศรีของชายชาตินักรบบนเส้นทางนรกแห่งนั้นนั่นเอง
   ชอปเปอร์ทะยอยบินมารับศพทหารรับจ้างทั้ง 7 ศพไปล่องแจ้งในตรึ่งชั่วโมงต่อมา
   12.30 น. ทหารรับจ้างและอาสาสมัครแม้วที่รอดชีวิตจากการต่อสู้ เคลื่อนที่ลงจากยอด “ภูหินซับ” มุ่งหน้าไปยังจุดพักแรม ณ บริเวณริมฝั่งแม่น้ำงึม
   ครอบครัวของแม้วอพยพออกมารอที่ปากทาง...ทุกคนพรูเข้ากอดศพคร่ำครวญปริ่มจะขาดใจ
   เสียงร่ำไห้ฟังไม่ได้ศัพท์ ชาวแม้วทุกคนอพยพหนีความตายมาจากล่องแจ้ง จุดหมายปลายทางของพวกเขาก็คือสนามบินนาซู ซึ่งอยู่ห่างจากแม่น้ำงึมเพียง 8 กิโลเมตรเท่านั้น
   แต่ชาวแม้วผู้เคราะห์ร้ายกลุ่มนี้ก็หนีความตายไม่พ้น
   ความโหดร้ายของสงครามดึงชีวิตที่น่าสงสารของพวกเขาเข้าไปพัวพันอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง
   เมื่อไม่มีทางหนี ไม่มีทางหลีกเลี่ยงก็ต้องสู้...สู้กันให้ยับไปข้างหนึ่ง เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง
   จากจำนวน 150 คน ที่อาจหาญเข้าตะลุยกับทหารเวียดนามเหนือ บัดนี้เหลืออยู่เพียง 40 คนเท่านั้น
   อนิจจา ร้อยกว่าคนที่ต้องสังเวยความบ้าคลั่งของสงครามนอกแบบ ร้อยกว่าคนที่ต้องจบชีวิตลงเพราะน้ำมือของทหารเวียดนามเหนือ ร้อยกว่าคนที่ต้องสูญเสียลงไปเพียงเพื่อจะพิสูจน์ความจริงใจให้พวกผมเห็น
   เออ! ความตายที่ไม่รู้จักจบสิ้น มันจะต้องตาย! ตาย! จนกระทั่งหมดแผ่นดินลาวเสียกระมัง
   ณ ชายฝั่งแม่น้ำงึมอันสงบเงียบและวังเวง ร่างอันไร้วิญญาณของอาสาสมัครแม้วถูกฝังเรียงรายดูสุดลูกหูลุกตา
   ทุกหลุมฝังศพมีรองเท้าของผู้ตายที่เคยสวมใส่ก่อนเสียชีวิตวางเอาไว้ที่บริเวณปลายเท้าอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
   ชั่วชีวิตเกิดมาด้วยความยากจนข้นแค้น ชาวแม้วมีชีวิตผ่านไปวันๆหนึ่งอย่างน่าสมเพช ความกันดารของภูมิประเทศ ทำให้พวกเขาต้องดิ้นรน ปากกัด ตีนถีบสุดชีวิต อาชีพหลักที่แน่นอนที่สุดก็คือการทำไร่ฝิ่น
   ป่าทึบถูกถางเตียนโล่งเป็นแถบๆ ไร่ฝิ่นถูกปลูกขึ้นมาแทนที่ พอพื้นดินหมดปุ๋ยธรรมชาติ พวกแม้วเหล่านี้ก็จะเคลื่อนย้ายครอบครัวไปแสวงหาพื้นแผ่นดินอันอุดมสมบูรณ์แห่งใหม่ต่อไปอีก
   ชั่วชีวิตก็มีแต่การเดินทางอยู่ชั่วนาตาปี ฉนั้น “รองเท้า” คือสิ่งมีค่าที่สุดในชีวิตของพวกเขา ชาวแม้วมีความเชื่อว่า “ตายไปแล้วจะต้องเวียนว่ายตายเกิดอีกครั้ง” สิ่งที่ชาวแม้วกลัวนักกลัวหนาก็คือ กลัวว่าญาติพี่น้องของตัวเองที่ไปผุดไปเกิดใหม่จะไม่มีรองเท้าใส่ ก็เลยจัดหารองเท้าเตรียมเอาไว้ให้พร้อมเสร็จเสียเลย
   ผมยืนเหม่อมองดูหลุมฝังศพอย่างเลื่อนลอย เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยความหรรษา เสียงเพลงไทยและแม้วขับกล่อมเจื้อยแจ้วไพเราะเพราะพริ้ง สร้างความประทับใจ ไม่มีวันลบเลือน
   “ถึงแม้พี่ข้าจะอยู่แห่งหนตำบลไหน
   ถึงแม้พี่ข้าจะอยู่อยู่บนท้องฟ้านภาลัย
   ถึงอยู่ต่ำลงไปยังนรกซึ่งหมกดิน
   ข้าก็ไม่สิ้นความรักซึ่งปักใจ”
   ข้าจะรอ! ข้าจะรอ! รอจนชั่วฟ้าดินสลาย
   บทเพลงแม้วที่แสนจะอ่อนหวาน และกินใจแว่วกังวาฬขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีเสียง “ซึง” บรรเลงคลอตามเหมือนอย่างเคย เสียงที่แทรกซ้อนขึ้นมาเป็น เสียงที่แทรกซ้อนขึ้นมาเป็นเสียงสะอื้น ร่ำไห้อย่างน่าเวทนาของสาวแม้ว ผู้สูญเสียคนรัก
   ผมหันหลังกลับไปช้าๆ ภาพทีปรากฏอยู่เบื้องหลัง ณ บริเวณหลุมฝังศพหลุมหนึ่ง สาวแม้วหน้าตาเศร้าสร้อย แต่ทว่ายังมีร่องรอยแห่งความงามพอที่จะสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจน นั่งพับเพียบร้องเพลงขึ้นมาด้วยเสียงที่บาดจิดบาดใจ ห่างออกไปเล็กน้อย กลุ่มคนชรา 3-4 ร้องไห้กระซิกๆ ด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้ง
   ไม่มีรองเท้าวางอยู่ ณ บริเวณหลุมฝังศพเหมือนกับคนอื่นๆ ผมเดินช้าๆ ผ่านกลุ่มสาวแม้วออกไปยังกลุ่มทหารรับจ้างที่กำลังจับกลุ่มคุยกันอย่างมีรสชาด
   “ใครมีรองเท้าเหลือบ้างครับ ผมขอซื้อสักครู่นึง”
   ทหารทุกคนมองหน้าผมแล้วเปลี่ยนสายตาลงไปมองที่รองเท้าคอมแบทหนาเตอะของผมด้วยสายตาที่เป็นเครื่องหมายคำถาม?
   “ผมมีอยู่คู่นึง เพิ่งจะถอดออกมาจากสพของทหารเวียดนามเหนือ ผมเห็นว่ามันสวยดี สงสัยว่าจะเป็นรองเท้าจีนแดง บิ๊กแมนจะเอาไปทำไมครับ”
   ทหารรับจ้างคนหนึ่งพูดพรางส่งรองเท้าหนังสีดำยาวครึ่งแข้งมาให้ผมด้วยท่าทางที่แสดงออกถึงความเต็มใจ
   ผมไม่ตอบ... ล้วงกระเป๋าหยิบดอลล่าร์ชนิดใบละ 5 ดอลล์ยัดลงไปในกำมือของทหารรับจ้างผู้นั้น แล้วหิ้วรองเท้าเดินลิ่วกลับไปยังหลุมฝังศพดังกล่าวอีกครั้ง
   ผมเดินเข้าไปยืนอยู่หน้าหลุมฝังศพแล้วค่อยๆวางรองเท้าลงที่บริเวณปลายหลุมถอยหลังออกมาก้าวหนึ่ง ยกมือขวาขึ้นแตะขอบหมวกเบเรต์สีแดง กระทำความเคารพอย่างไม่ตะขิดตะขวงใจเป็นครั้งแรก
   กลุ่มญาติของผู้ตายทั้งหมดลุกขึ้นยืนพร้อมกันเหมือนกับนัดกันเอาไว้ สาวแม้วที่ร้องเพลงโผเข้ามากอดเอวผมเอาไว้แน่น ร่ำไห้กลิ้งเกลือกใบหน้าลงกับทรวงอกของผมด้วยกริยาปริ่มว่าจะขาดใจตายตามคนรักของเธอไปด้วย
   เสียงหึ่งๆของขบวนชอปเปอร์ที่บินเกาะกลุ่มกันอยู่เหนือภูหินซับ ทำให้ผมต้องผละออกมาจากบริเวณหลุมฝังสพอย่างรวดเร็ว
   ชอปเปอร์ 4 ตัว บินวนเวียนอยู่เหนือชายฝั่งแม่น้ำงึมอยู่ชั่วครู่ก็ค่อยๆหย่อนตัวลงมาแตะพื้น
   ทหารรับจ้างอาวุธพร้อมทะยอยกระโดดลงมาจากห้องโดยสารอย่างรวดเร็ว
   ชอปเปอร์ดึงตัวขึ้นจากลานจอด อีกสามเครื่องที่บินวนเวียนอยู่ก็ทะยอยบินลงมาเป็นระยะๆ แต่ละเครื่องบรรทุกทหารพร้อมอาวุธยุทโธปกรณ์ 6 คนพอดิบพอดี
   ทหารรับจ้างผอมสูงท่าทางเอาเรื่อง เดินเข้ามาหาผม เขาเปิดปากยิ้มด้วยท่าทางเป็นกันเอง พร้อมกับเอ่ยขึ้นมาด้วยสำเนียงเรียบๆเป็นการแนะนำตัวเอง
   “ผม สรศักดิ์ พุทรา ผบ.หมวด 5 กองร้อยที่ 2   BC.616 คำสั่งกองสิงห์อยู่ในนี้ครับ”
   ในขณะที่พูด ผบ.หมวด 5 ก็ยื่นซองสีน้ำตาลขนาดใหญ่มาให้ผม
   ผมนึกออกแล้วครับ “จสอ.สรศักดิ์ พุทรา” ยอดนักรบเลือดทหารม้าใจถึงที่ผมเคยได้ยินกองสิงห์กล่าวขวัญถึงบ่อยๆ ในขณะที่ตั้งฐานปฏิบัติการอยู่บนเนิน “ชาร์ลี-ชาร์ลี” นั่นเอง
   สรศักดิ์ ตั้งฐานอยู่ที่ “ชาร์ลี-เอ็คโค่-วัน” กับทหารรับจ้างอีก 1 หมวด ในขณะที่กองพัน 616 โดนเข้าตีระลอกแล้วระลอกเล่า สรศักดิ์ได้สนับสนุนกองพันของเขาด้วยอาวุธหนักทุกชนิดอย่างเต็มความสามารถ จนกระทั่งได้รับคำสั่งให้ถอนตัว
   BC.616 ถอนตัวลงมายังฐาน “แทงโก้-วิคเตอร์” ส่วนสรศักดิ์ พุทรา พาทหารทั้งหมดเดินตบเท้าไปยังเมืองล่องแจ้งซึ่งอยู่ห่างออกไปเพียง 8 กิโลเมตรอย่างสบายอารมณ์
   ผมฉีกซองเอกสารออกมาด้วยความใจร้อน

บันทึกการเข้า

"ประสพการณ์" ไม่มีขาย อยากได้ ต้อง "ลุย" เอง

Cha-em
ทหารฝึกหัด

ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 46

Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for thaiairsoftgun.com Level 5 : Exp 47%
HP: 0%


« ตอบ #117 เมื่อ: กรกฎาคม 06, 2007, 12:17:20 AM »

ขอบคุณครับ...ตอนต่อไปไม่ต้องรีบนะครับ แบบว่ารออยู่... ยิงฟันยิ้ม
บันทึกการเข้า
394fps
ทหารฝึกหัด

ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 31

Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for thaiairsoftgun.com Level 4 : Exp 50%
HP: 0.1%


อีเมล์
« ตอบ #118 เมื่อ: กรกฎาคม 06, 2007, 08:34:54 PM »

ผมตะลุยอ่านมา 6 ชั่วโมงรวดเลยครับ ขอขอบคุณอย่างสูงเลยครับ
ผมไม่ได้อ่านเรื่องของนักเขียนท่านนี้มาเกือบ 30 ปี
บัดนี้น้ามาพิมพ์ให้ได้อ่านกันอีกครั้ง

ขอบคุณมากๆ ครับ
บันทึกการเข้า
หลังเขา
นักรบไร้สังกัด
นายพล
******
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 1401

Level and Hp mod by the DtTvB :: version 1.02 :: Made for thaiairsoftgun.com Level 30 : Exp 41%
HP: 0.8%


คนแน่แน่วเท่านั้น ผู้ชนะ


« ตอบ #119 เมื่อ: กรกฎาคม 06, 2007, 08:38:02 PM »

ผมตะลุยอ่านมา 6 ชั่วโมงรวดเลยครับ ขอขอบคุณอย่างสูงเลยครับ
ผมไม่ได้อ่านเรื่องของนักเขียนท่านนี้มาเกือบ 30 ปี
บัดนี้น้ามาพิมพ์ให้ได้อ่านกันอีกครั้ง

ขอบคุณมากๆ ครับ


ป๊าดดดด   เรียกน้าเลยยย   
ไม่เอา ๆ ๆ

เรียกพี่ครับ  เรียก "พี่"
บันทึกการเข้า

"ประสพการณ์" ไม่มีขาย อยากได้ ต้อง "ลุย" เอง

หน้า: 1 ... 6 7 [8] 9 10 ... 89 ขึ้นบน พิมพ์ 
« หน้าที่แล้ว ต่อไป »
กระโดดไป:  


เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น

นำเข้าสินค้าจีน

Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.10 | SMF © 2006-2008, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF Valid XHTML 1.0! Valid CSS!